{"id":320,"date":"2022-07-27T09:41:00","date_gmt":"2022-07-27T09:41:00","guid":{"rendered":"https:\/\/heales.org\/healesnl\/?p=320"},"modified":"2022-08-29T10:01:02","modified_gmt":"2022-08-29T10:01:02","slug":"heales-maandelijkse-nieuwsbrief-de-dood-van-de-dood-n160-juli-2022-nanogeneeskunde-bij-veroudering","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/heales.org\/healesnl\/2022\/07\/27\/heales-maandelijkse-nieuwsbrief-de-dood-van-de-dood-n160-juli-2022-nanogeneeskunde-bij-veroudering\/","title":{"rendered":"Heales Maandelijkse Nieuwsbrief. De dood van de dood. N\u00b0160. Juli 2022. Nanogeneeskunde bij veroudering"},"content":{"rendered":"

Ziet u levensduur in de geneeskunde als een tweepartijdige kwestie en denkt u dat het zo kan<\/i> blijven (…) ?<\/i><\/p>\n

(…) Dat is ondanks de onenigheid tussen de wetgeving op het gebied van gezondheidszorg en die op het gebied van ziektekostenverzekering in het algemeen, een politiek neutrale kwestie zou ik zeggen. Niemand is immuun voor veroudering en chronische ziekten die zich ontwikkelen, daarom hebben deze kwesties gevolgen voor iedereen, er is een zekere orde van billijkheid daar en soms onwelkome billijkheid.\u00a0<\/span><\/i><\/p>\n

Er is brede steun voor vooruitgang op dit gebied. De opiniepeilingen die u eerder dit jaar deed, tonen dat aan. Ik denk dat 73% van de ondervraagden van mening is dat de menselijke levensduur moet blijven toenemen als de vooruitgang in geneeskunde en technologie dat mogelijk maken. Een grote meerderheid is ook voorstander van onderzoek naar de oorzaken van cellulaire veroudering om chronische ziekten beter te kunnen behandelen.\u00a0<\/span><\/i><\/p>\n

Paul Tonko<\/span><\/i>, Congreslid van het 20e district van New York , <\/span><\/i>A4LI Beleidsdiscussie<\/span><\/i>, 29 juin 2022.<\/span><\/i><\/p>\n

\n

Thema van de maand: Nanogeneeskunde tegen veroudering<\/b><\/p>\n

\n

\"\"<\/p>\n

Nanowetenschap en nanotechnologie<\/span><\/a> (NST) kunnen worden omschreven als alle onderzoeken en procedures voor de fabricage en manipulatie van fysische, chemische of biologische structuren, materialen, apparaten en systemen op nanoschaal.\u00a0<\/span><\/p>\n

Het <\/span>National Nanotechnology Initiative<\/span><\/a> definieert het als de manipulatie van materie met ten minste \u00e9\u00e9n dimensie in de orde van grootte van 1 tot 100 nanometer.<\/span><\/p>\n

Nanogeneeskunde<\/b><\/p>\n

Nanogeneeskunde<\/span><\/a> is de toepassing van nanotechnologie op het gebied van de geneeskunde. De term dook op in 1999 met een eerste vermelding door de Amerikaanse wetenschapper <\/span>Robert A. Freitas Jr.<\/span><\/a> in zijn boek Nanomedicine: basismogelijkheden.\u00a0<\/span><\/p>\n

Hoewel de nanogeneeskunde zich nog in de beginfase bevindt, zijn er al enkele toepassingen in de medische praktijk, waaronder: <\/span>biosensoren<\/span><\/a>, geneesmiddelen, diagnostische instrumenten, <\/span>gentherapie<\/span><\/a>, <\/span>ontwikkeling van <\/span>nanocapsules<\/span><\/a> voor de behandeling van kanker, <\/span>en nanobots<\/span><\/a>…<\/span><\/p>\n

Toepassingen en gebruik van nanogeneeskunde op medisch gebied en bij verouderingsonderzoek<\/b><\/p>\n

Nano biosensoren<\/b><\/p>\n

Ons lichaam is een optelsom van biologische en biochemische processen. Het verouderingsproces bestaat uit een verslechtering en ontkoppeling van deze mechanismen. Het is echter moeilijk om biologische gegevens te analyseren als een elektrisch signaal.\u00a0<\/span><\/p>\n

Recente vorderingen<\/span><\/a> in de biofabricagetechnologie kunnen sensoren in staat stellen de vereiste hoge ruimtelijke gevoeligheid te bereiken en brengen ons dichter bij de realisatie van apparaten met een dergelijk potentieel, die de medische diagnose werkelijk ten goede zouden komen. Daarom zouden nanobiosensoren een dergelijke capaciteit kunnen bereiken.<\/span><\/p>\n

Een biosensor is een analytisch instrument dat een biologisch actief element combineert met een geschikte fysische omvormer om een meetbaar signaal op te wekken dat evenredig is met de concentratie van chemische stoffen in een monster. Een dergelijke voorziening is idealiter in staat tot een continue en omkeerbare respons en mag niet schadelijk zijn voor het gebruikte monster. De term “<\/span>nanosensor<\/span><\/a>” verwijst naar een systeem waarin ten minste \u00e9\u00e9n van de nanostructuren wordt gebruikt voor het detecteren van gassen, chemicali\u00ebn, biologische agentia, elektrische velden, licht, warmte, enz. Nanobiosensoren zijn sensoren waarbij de detectoren biologische elementen zijn.<\/span>..<\/span><\/p>\n

Nanobiosensoren<\/span><\/a> zijn toestellen die ontworpen zijn om een specifieke biologische analyt op te sporen door een biologische entiteit (eiwit, DNA, RNA) om te zetten in een elektrisch signaal dat kan worden opgespoord en geanalyseerd.<\/span><\/p>\n

De nanobiosensoren<\/span><\/a> kunnen worden gezien als gesofisticeerde laboratoriummachines die in staat zijn complexe biologische interactie snel, nauwkeurig en gemakkelijk te meten.<\/span><\/p>\n

Hun potentieel is gebruikt voor <\/span>een snelle opsporing van <\/span><\/a>auto-immuunziekten, waardoor onomkeerbare weefselschade aanzienlijk kan worden voorkomen en de kwaliteit van het leven van deze pati\u00ebnten kan worden verbeterd. Zoals bekend is de biologie van cellulaire senescentie een van de belangrijkste onderwerpen in het onderzoek naar veroudering. Het gebruik van biosensoren voor het meten en <\/span>monitoren van individuele levende cellen<\/span><\/a> zou de studie van individuele levende cellen kunnen vereenvoudigen en nuttig zijn voor onderzoek naar cellulaire senescentie.\u00a0<\/span><\/p>\n

Andere kenmerken van biosensoren zijn dat zij in staat zijn meerdere analyten in \u00e9\u00e9n enkel monster te onderscheiden en analyten in oplossing bij zeer lage concentraties te detecteren.<\/span><\/p>\n

Een andere toepassing van biosensoren op moleculair niveau zijn de <\/span>DNA-nanobiosensoren<\/span><\/a>, die krachtige instrumenten verschaffen voor een snelle en gevoelige bepaling van ziekteverwekkers, ziekten, genetische afwijkingen, screening van geneesmiddelen en andere in vitro-diagnostische toepassingen. Zij maken een vroege diagnose mogelijk, zelfs v\u00f3\u00f3r het verschijnen van klinische symptomen.<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span>Nanotechnologie en gentherapie in het verouderingsonderzoek<\/b><\/p>\n

Uit diverse studies naar het tegengaan van veroudering in modellen blijkt dat gentherapie nuttig is om de levensduur van een organisme te verlengen. Diverse genetische ingrepen, waaronder mutatie, knock-out en overexpressie, blijken de levensduur van sommige dieren te verlengen.\u00a0<\/span><\/p>\n

Maar laten we het nu eens hebben over gentherapie bij mensen en de invloed van nanotechnologie daarop en hoe dit het verouderingsonderzoek ten goede kan komen.<\/span><\/p>\n

Gentherapie bestaat in het genetisch modificeren van genen voor therapeutische doeleinden. Aanvankelijk was gentherapie bedoeld om een pathogeen gen te vervangen bij monogene ziekten, d.w.z. ziekten die verband houden met het disfunctioneren van \u00e9\u00e9n enkel gen. De therapie bestond uit het toedienen van een gezond gen aan de cellen, dat in staat was het zieke gen te vervangen. Met de nieuwe vooruitgang zijn andere toepassingen ontstaan, zoals de inactivering of eliminatie of het herstel van een pathogeen gen dat niet goed functioneert. Het kan rechtstreeks in het menselijk lichaam worden uitgevoerd (in vivo) of de cellen kunnen in een laboratorium genetisch worden gemodificeerd en vervolgens opnieuw in de pati\u00ebnt worden ge\u00efnjecteerd (ex-vivo).<\/span><\/p>\n

Er zijn verschillende soorten <\/span>gentherapieproducten<\/span><\/a>, waaronder: <\/span>plasmide-DNA<\/span><\/a>; <\/span>virale vectoren<\/span><\/a>; <\/span>bacteri\u00eble vectoren<\/span><\/a>; genoom-editing-technologie; van de pati\u00ebnt afgeleide cellulaire gentherapieproducten.<\/span><\/p>\n

Nanotechnologie heeft de gentherapie vooruit geholpen door de ontwikkeling van nanodeeltjes als dragers voor gentherapie. <\/span>Nanodeeltjes<\/span><\/a> bestaande uit kunstmatige polymeren, eiwitten, polysacchariden en lipiden zijn ontwikkeld voor de toediening van therapeutische desoxyribonucle\u00efnezuur- (DNA) of ribonucle\u00efnezuur- (RNA)-sequenties voor de behandeling van kanker<\/span>.\u00a0<\/span><\/p>\n

In principe zijn biologisch afbreekbare nanodeeltjes gebruikt als capsule om genen in kankercellen af te leveren. Zelfs met deze nanodeeltjes blijft de verplaatsing van DNA van het cytoplasmamembraan van cellen naar de celkern een van de grootste obstakels voor gentherapie. De toepassing van nanodeeltjes als gentherapievectoren is echter een van de meest prominente technologie\u00ebn in het biomedisch onderzoek vanwege de mogelijkheid en de eenvoud van hun synthese en functionalisering met verschillende componenten, hun lage immunogeniciteit en toxiciteit. Hun succes bij de behandeling van kanker is welbekend. Zij moeten verder worden ontwikkeld en gebruikt bij het verouderingsonderzoek.<\/span><\/p>\n

Nanocapsules bij de behandeling van kanker<\/b><\/p>\n

Zoals eerder vermeld, is het gebruik van nanodeeltjes van cruciaal belang geweest voor gentherapie, en nog nuttiger bij gentherapie op kankercellen. In de nanotechnologie worden nanodeeltjes niet alleen gebruikt om genen in kankercellen te wijzigen, maar ook om geneesmiddelen in kankercellen af te leveren.\u00a0<\/span><\/p>\n

Technisch gezien zijn de nanodeeltjes voorzien van nanocarriers die de ultrafijne deeltjes naar de tumorcellen geleiden. De nanodeeltjes die zich op de tumorcellen richten, worden alleen door deze laatste geabsorbeerd, waar zij hun geneeskrachtige werking vrijgeven om deze te elimineren. Om de in de vorige alinea genoemde kwaliteit zijn nanodeeltjes in feite gunstig voor de cellen, omdat zij precies op een specifieke cel werken zonder het omliggende weefsel te beschadigen. In feite heeft de <\/span>FDA<\/span><\/a> het gebruik van geneesmiddelen voor gentherapie en celtherapie bij de behandeling van bepaalde kankers goedgekeurd.<\/span><\/p>\n

Nanobots<\/b><\/p>\n

Een nanorobot of nanobot is <\/span><\/a>een robot waarvan de onderdelen zich op nanometerschaal (<\/span>10<\/span>-9<\/span> meter) bevinden. In het algemeen ligt de grootte van nanobots tussen 1 en 100 nm.\u00a0<\/span><\/p>\n

Nanorobots kunnen zeer actief worden gebruikt in de geneeskunde voor voorafgaande diagnose en gerichte toediening van geneesmiddelen voor kanker, chirurgie, farmacokinetiek, monitoring van diabetes en biomedische instrumentatie.<\/span><\/p>\n

Een andere nuttige toepassing van nanorobots is de samenwerking met witte bloedcellen en ontstekingscellen bij het herstel van weefselcellen na weefselbeschadiging.<\/span><\/p>\n

Enkele andere <\/span>functies van Nanorobots zijn<\/span><\/a>:<\/span><\/p>\n